Het victoriaanse huis van John Boyne Een gezellig spookverhaal

het victoriaanse huis

Tot voor niet zo heel lang geleden gingen wij, mijn kinderen, mijn partner en ik, strijk en zet op vakantie naar een oud boerderijtje buiten Warnsveld – tussen Warnsveld en Almen, om precies te zijn. … Verder lezen

In ongenade, van J.M. Coetzee Een moderne klassieker

Prutswerk

Ik heb een moderne klassieker gelezen, zo’n boek waarvan iedereen zegt: ‘Ken je die nog niet?’ In ongenade (Engelse titel: Disgrace), van de Zuid-Afrikaanse schrijver Coetzee – het boek is inmiddels ook al verfilmd. Het verhaal … Verder lezen

Alsof het voorbij is – van Julian Barnes Over een verleden dat ons inhaalt

Bedrieglijk geheugen

Door een recensie van zijn nieuwste boek, Het tumult van de tijd, werd ik gewezen op Julian Barnes. Dat genoemde boek lijkt me ook intrigerend – maar niet alles tegelijk, ik kan niet zo snel lezen… … Verder lezen

Norwegian Wood Van Haruki Murakami | 村上 春樹

Norwegian Wood

Voor mijn verjaardag kreeg ik Norwegian Wood van Haruki Murakami cadeau – en de gulle gevers schreven er voor alle zekerheid bij: als je het boek al hebt, kun je het ruilen! Ze weten namelijk dat … Verder lezen

Autobiografieproject van een doorsnee mens Karl Ove Knausgård met Vader (deel 1 van Mijn Strijd)

Deel 1 autobiografieproject

Autobiografieproject van een doorsnee-mens: Klausgård beschrijft zijn leven in zes delen. Dat doorsneemens is gelijk ook het probleem van deze onderneming. Verder lezen

‘Noem het slaap’ van Henry Roth

Noem het slaap

Eens, toen ik nog een kleine jongen was, hoe klein weet ik niet meer, lag ik in de voorkamer van ons huis, vóór de kolenkachel, door de mica ruitjes te turen naar de lichtende gangen tussen de kolen, naar de dovende en opgloeiende paden die daar uitdijend en inkrimpend gevormd werden. Er liepen allerlei gedrochten over de paden, en even later liep ikzelf, oplichtend en verduisterend, daar te midden van. Dat voelde heel bizar, en ik wist niet of ik bewoog of dat het pad bewoog; ik kon wel koortsig geweest zijn. Maar aan de andere kant was het angstaanjagend mooi – ik kleine, bange jongen, in de vertrouwdheid van de huiselijke warmte. Verder lezen

Wilhelm Genazino, Geluk als het geluk ver te zoeken is

Geluk als het geluk ver te zoeken is

Een maf boek. Dat kan ik nu alvast constateren. Maar op de één of andere manier past dit boek op mijn leven als het metalen dekseltje van een pottertjesdoosje op de onderkant ervan: bij mij past het er nooit weer zo mooi op als ik het ervan afgehaald heb, het wringt, vandaar. Dergelijke constateringen, maar dan andere, doet de hoofdpersoon in het boek ook, waaruit dan diep melancholieke zelfbespiegelingen voortvloeien. De observaties zijn alledaags en gewoontjes, maar die gevolgtrekkingen zijn dat geenszins.
Verder lezen

Hans Fallada, ‘Jeder stirbt für sich allein’

Jeder stirbt für sch allein

Bewust gebruik ik in deze leeservaring de Duitse titel van dit boek – niet om maar een beetje pedant te wezen, maar omdat de Nederlandse vertaling: ‘Alleen in Berlijn’ de kern niet raakt: dat kan bijna net zo goed de titel van een reisgids zijn. Het gaat om de eenzaamheid van de hoofpersonen in het uur van hun dood, eenzaamheid veroorzaakt door de barbarij der nazi’s – en dat we en passant een scherp beeld krijgen van het leven van de gewone man in Berlijn tijdens de tweede wereldoorlog, is mooi meegenomen. Die Nederlandse titel komt uit de Engels/Amerikaanse vertaling van Fallada’s werk; dit boek is in de Angelsaksische wereld herontdekt en daar ongemeen populair geworden. Is dat terecht, die hype? Is deze roman grote literatuur? En, laatste vraag: doet die vorige vraag er eigenlijk wel toe?
Verder lezen

Ten noorden van de rede

1q84 twee manen

Over 1q84 van Haruki Murakami | 村上 春樹

Zo, dat staat goed – een paar Japanse karakters in de ondertitel van dit blog die de naam van deze schrijver verbeelden. Hoort ook wel bij het bespreken van werk van deze cult-schrijver die Murakami inmiddels ook in het westen geworden is; ik behoor vanaf nu tot de ingewijden. Verder lezen

De Cirkel van Dave Eggers

Een ergerlijke dystopie

Hier moet ik me even verklaren. “Ergerlijk” – dat woord veronderstel ik bekend (hoewel ik dadelijk het grootste deel van mijn artikel zal besteden aan de uiteenzetting van het waarom ervan…) En “dystopie” valt eigenlijk in één zin uit te leggen: een plek, een wereld waarin je niet wilt wezen, een hel van een wereld – tegenover “utopie”, de wereld zoals jij je die zou wensen, een paradijs. De Cirkel gaat over ontwikkelingen in onze maatschappij die uiteindelijk zum Teufel blijken te voeren. Opmerkelijk is, dat de hoofdpersoon Mae in het begin van de roman in een veelbelovende wereld terecht komt: een nieuwe baan bij een firma die wel bijzonder goed voor zijn werknemers lijkt te zorgen. Alle problemen en alle naargeestigheid van haar kleine bestaan verdwijnen als sneeuw voor de zon. In de loop van de roman verkeert die droom in een nachtmerrie, blijkt het streven naar een utopie uiteindelijk te leiden naar een dystopie. En de hoofdpersoon Mae? Dat arme schaap heeft niets in de gaten, die blijft tot voorbij de laatste bladzijde nog in het sprookje geloven. En dat is de kern van de moeite die ik met deze roman heb.
Verder lezen