Het boek der boeken – herinneringen II

Voetwassing van Isings

Mijn vader las op zondag, na de hoofdmaaltijd tussen de middag, voor uit de bijbel, normalerwijs, maar als er net wat naars was voorgevallen aan tafel, en dat gebeurde nog wel eens, dan liet hij het demonstratief en boos na. Mijn moeder las uit die bijbel eigenlijk alleen maar voor, als mijn vader er niet was – en dat was vrij zelden. Het was niet uit de Statenbijbel die mijn ouders bij hun huwelijk in de jaren dertig ontvangen hadden, maar de NBG, de vertaling van het Nederlands Bijbel Genootschap uit 1951 die heel lang de norm was in de meerderheid van de gereformeerde en hervormde kerken. Deze bijbel in zijn saai-kleurige stoffen omslag en dunne bladzijden op rode snee lag altijd in de middelste la van ons dressoir, links, met rechts daarnaast de witte servetten in hun zilveren ringen, daarbovenop het tafelkleed gelegd. Verder lezen

Geleende levens van Bernlef

geleende levens

Er zijn van die Nederlandse schrijvers die bij het ‘grote publiek’ (wat dat ook moge betekenen) amper bekend zijn, zoals de enkele jaren geleden overleden Willem G. van Maanen of de alweer 20 jaar geleden overleden schrijver Albert Alberts. Zij behoorden niet tot de grote drie van na de oorlog, zochten niet zozeer de publiciteit (of de publiciteit zocht hen niet op) – waarom? ik weet het niet. Wat maakt een schrijver groot, wanneer noemen wij een boek goed, wat is mooi – pas als het ook mooi genoemd wordt door datzelfde grote publiek? Ik daag de lezer uit om nu direct 2 werken op te noemen van Van Maanen of van Alberts – nee niet op Google spieken – en ik durf erom te wedden dat de oogst zeer mager zal zijn. Ligt dat aan het vakmanschap van genoemde schrijvers? Verder lezen

Het boek der boeken – herinneringen I

titelpagina Statenvertaling

Met de nodige eerbied en met enige schroom wil ik schrijven (in een paar verspreide blogs) over het boek der boeken: de bijbel. Niet in badinerende of beoordelende zin – maar terugkijkende op wat deze leeservaring met mij doet (en gedaan heeft). Ik ben nu eenmaal opgevoed met de waarheid die de bijbel verkondigt, en al ben ik over heel veel dingen anders gaan denken, is mijn geloof wezenlijk veranderd, toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om slechte grappen of flauwe anekdotes hierover te debiteren. Wat dat betreft vind ik het nog steeds prachtig, als de mensen gaan staan in de Rooms Katholieke mis bij de lezing uit het heilig evangelie, en dat het evangelieboek voor lezing bewierookt wordt. Mijn ouders vonden dat soort ‘poppenkast’ natuurlijk niet in de haak: daarvoor waren zij veel te protestant, veel te nuchter. Ook daarover ben ik wel anders gaan denken – nee, niet nodig, is mijn eerste gedachte, ja, wel mooi in zijn symboliek.

Het doet me denken aan mijn oom Albert …
Verder lezen

Versleuteld van Donald Nolet

Een tussendoortje? Het lezen van thrillers is tegenwoordig meer geaccepteerd dan vroeger – op mijn middelbare school mocht je voor je eindexamen één dun boekje en één ‘detective’ opvoeren (het woord thriller is van later tijd) … Verder lezen