Prehistorie – de Gouden Boekjes

Hansworst

Vandaag was het Nationale Voorleesdag. Naar het schijnt met extra aandacht voor vaders bij het voorleesontbijt, ‘want vaders lezen doorgaans minder voor dan moeders’. Door dit soort evenementen moet ik altijd weer even terugdenken aan tijden die geweest zijn – om te beginnen aan zo’n 25 tot dertig jaar geleden, toen mijn eigen kinderen klein waren. Ik kan me nog wel herinneren dat ik Puk en de Petteflet of liedjes van Annie M.G. Schmidt voorgelezen heb. Ik erger me eigenlijk best een beetje aan dat papa-gedoe… Verder lezen

Mijn eerste boekaankopen

Spectrum van de Nedelandse letterkunde

Het zal op mijn twaalfde geweest zijn dat ik mijn eerste zakgeld kreeg. Veel zal het niet geweest zijn, mijn spaarzame vader kennende – ik schat rond een kwartje (Voor de jongeren onder ons: dat was 25 cent in de tijd van de gulden. Zoek dat maar op bij Wikipedia). Ongetwijfeld was er ook een soort van periodiek: elk jaar dat ik ouder werd, zal er iets bijgekomen zijn – mijn vader hield wel van systemen, dus laten we zeggen: op mijn dertiende was het 50 cent, en op mijn vijftiende wel een hele gulden! Rond mijn vijftiende begon ik serieus belangstelling te krijgen voor literatuur. Verder lezen

Anna Enquist, De Verdovers

de verdovers

Pijn verdoven of ‘door de pijn heen gaan’ – ziehier de kwestie die aan de orde is in De Verdovers van Anna Enquist. Twee vakgebieden tegenover elkaar gezet: de anesthesie, het ambacht van het verdoven, en de psychoanalyse, de kunst van het opnieuw doen doorleven van levenspijn… Verder lezen

Pier en Oceaan van Oek de Jong

Pier en Oceaan

Ik had het beloofd. Een aangetrouwd familielid van schrijver Oek de Jong had me gevraagd of ik Pier en Oceaan had gelezen. Op de één of andere manier ben ik de laatste jaren niet meer zo op de hoogte van wat er uitgekomen is, wie er prijzen gewonnen heeft, wat de recensies zijn… Vroeger wel. Ik las soms meer recensies dan boeken, en kon erover meepraten. Nu was die aangetrouwde familie van Oek heel benieuwd wat ik van dat boek vond. Zij kon het niet meer onbevooroordeeld lezen, zij zag daarbij de familie voor zich, zij wist dat er autobiografische elementen in zaten. En kennelijk zie ik eruit als iemand die de ruim 800 bladzijden van die roman in twee delen binnen afzienbare tijd zou uitlezen, en daar een gefundeerd oordeel over zou vellen. Maar ik beloofde het. Zij is wat je noemt van de vasthoudende soort. Verder lezen